غولِ تنبلی رو در پرانتز حبس کن
تا حالا شده کلی مشق و کار داشته باشی، اما هر چقدر به دفترت نگاه میکنی، دست و دلت به کار نره؟ انگار یک غول نامرئی روی صندلیات نشسته و نمیگذارد تکان بخوری!
یک دانشمندِبه اسم اندرو هیوبرمن میگوید مغز ما وقتی ببیند یک کار خیلی بزرگ است یا معلوم نیست کی تمام میشود، میترسد و فرار میکند. مثلاً وقتی با خودت میگویی «امروز باید کلی ریاضی بخوانم»، مغزت گیج میشود و ترجیح میدهد برود سراغ گوشی یا بازی.
اما یک کلکِ باحال وجود دارد که مغز را سرِ حال میآورد: «تکنیک پرانتز»
از امروز بیا و دور کارهایت یک پرانتزِ خیلی مشخص بکش:
۱. پرانتز باز (: ساعت ۵ عصر، روی صندلی مینشینم و فقط ۲ تا سوال ریاضی حل میکنم. (در این چند دقیقه، گوشی و تبلت کاملاً تعطیل!).
۲. قانون بیست ثانیه: شروع کردن همیشه سختترین بخش کار است. فقط بیست ثانیه طاقت بیاور و خودت را مجبور کن بنویسی؛ موتور مغزت خودبهخود روشن میشود.
۳. پرانتز بسته ): به محض اینکه آن ۲ سوال تمام شد، پرانتز را ببند! حتی اگر دلت خواست بیشتر بنویسی، فعلاً کار را متوقف کن. دفتر را ببند و یک نفس راحت بکش.
وقتی مغزت ببیند کار به همین راحتی شروع شد و با موفقیت دورش پرانتز کشیده شد،
یک مادهی شیمیاییِ خوشحالکننده به اسم دوپامین ترشح میکند.
این یعنی موتور بدنت روشن شده و برای کارهای بعدی کلی انرژی داری.
حالا تو بگو:
همین الان چه کار عقبافتادهای داری؟ زیر این پست برام بنویس
پرانتز کارِ امروزت چیه و قرار است چه ساعتی بازش کنی؟ ✏️